Zdrowie

Mówiąc o apiterapii nie można pominąć Propolisu, inaczej kitu pszczelego, który jest znany i stosowany w medycynie ludowej od wieków. Dopiero XX wiek pozwolił na dokładniejsze zbadanie i ustalenie składu chemicznego propolisu.
Jego skład jest uzależniony bowiem od miejscowych warunków w którym tworzą go pszczoły, jak i sposobu pozyskiwania z ula. W tym miejscu przestrzegam przed kupowaniem i stosowaniem kitu z niewiadomych źródeł, może być nieczynny i zabrudzony.
Otrzymany przez oczyszczanie propolis jest bardzo złożoną substancją, bogatą w biologicznie czynne związki chemiczne takie jak flawonoidy, związki fenolowe, terpeny, substancje lipidowo-woskowe, biopierwiastki. Upraszczają można powiedzieć, że podstawowym składnikiem są żywice. Ich ekstrakt stanowi punkt wyjściowy dla związku o działaniu terapeutycznym. Udowodniono wielorakie biologiczne działanie propolisu, antybakteryjne, regenerujące, znieczulające i stymulujące układ immunologiczny. Takie działanie zawdzięcza propolis obecności flawonoidom (galangina, pinocendryna), związkom o silnym działaniu biotycznym. Flawonoidy działają również na naczynia włosowate i uczestniczą w przemianach stymulując metabolizm komórkowy. Mają one też właściwości wychwytywania jonów metali ciężkich i biorą udział w procesach oxydoredukcyjnych. Propolis ma zdolności niszczenia i blokowania drobnoustrojów, szczególnie bakterii i grzybów chorobotwórczych, ale również wirusów i pierwotniaków- radzi sobie nawet z gronkowcem złocistym. Warto wiedzieć, że zwalcza dwoinki kataralne, paciorkowce i niektóre szczepy prądków gruźlicy. Niszczy grzyby drożdżoidalne, wirusy grypy, zapalenia mózgu. Także pierwotniaki wywołujące rzęsistkowicę, toksymoplazmę i lambiozę. Propolis okazuje się więc lekiem na wagę złota. Użyty w roztworach etanolowych i maściach leczy i regeneruje wszystkie typy tkanek, szybciej niż środki tradycyjne.